Josien

Laat je inspireren

Ben jij ook zo nieuwsgierig naar de verhalen van andere Natuurdromers? In deze rubriek gaan wij met hen in gesprek over hoe zij zich bezighouden met én genieten van de natuur. Deze keer met Josien die 900 km liep op een beroemde trail in Amerika. Een reis die vier maanden zou duren, vol met hoogtepunten en dieptepunten.

23 jaar. Aan de andere kant van de wereld. In de woestijn. Aan het startpunt van een 900 kilometer lange trail. 20 kilo bagage op je rug. En alleen… Hoe zou jij je voelen? Voor Josien was het 5 jaar geleden werkelijkheid.

Wil je je even voorstellen?
Yes, ik ben Josien. ik ben 28 jaar en werk bij Bever Outdoor, als webdesigner. Ik woon samen met mijn vriend in de binnenstad van Delft, maar droom van een huisje op de hei. Of nog beter.. in de bergen. Alleen moet ik mijn vriend nog overhalen om mee te gaan. Ik houd van lekker creatief bezig zijn, dus je kunt me zien breien, haken, tekenen, fotograferen en nog veel meer. Daarom heb ik ook industrieel ontwerpen gestudeerd. Het aller-allerliefste ben ik lekker buiten. Stiekem ben ik ook wel een beetje een einzelgänger en ga ik graag alleen op pad. Het geeft zo’n fantastisch gevoel als je lekker alleen buiten bent.

Wat maakt jou een natuurdromer?
Ik woon nu in de binnenstad, dus best wel ver weg van natuur. Daarom probeer ik me extra bewust te zijn als ik wél buiten ben. Ik ga elke dag naar buiten en in het weekend vaak naar het bos. Ook heb ik sinds kort een moestuintje op mijn mini balkon. Een heerlijk plekje om even te ontsnappen aan de drukte van de stad. En de natuur is mijn grote inspiratiebron voor mijn hobby’s tekenen en fotograferen.

Je houdt van lange-afstandswandelingen, vertel!
Ultieme vrijheid is voor mij een trail lopen. En dan het idee dat ik alles wat ik nodig heb in mijn rugzak kan vinden. Dat brengt me echt bij mijn pure zelf. Lange afstanden lopen is echt meditatief. In de huidige maatschappij is het bijna niet mogelijk om veel alleen te zijn, en daar geniet ik enorm van het alleen zijn tijdens zo’n trail. Mijn vriend is een schat, maar ik vind het stiekem ook heerlijk om lekker met mezelf te zijn. Daarin waren mijn ouders mijn grootste inspiratie. Zij namen mij als kind al mee in de draagzak, door weer en wind. Zo ben ik echt van het wandelen gaan houden. En dan vooral de bergen! We gingen ieder jaar op huttentocht in Europa, dat was fantastisch.

En wat bracht je op het idee om vier (!) maanden te gaan wandelen in Amerika?
Op mijn 19e verloor ik mijn vader. Dat was enorm moeilijk voor mij. Ik had geen idee hoe ik met dit verlies moest omgaan. Dat was de reden dat ik op zoek ging naar een manier om het te verwerken. En toen zag ik de film ‘Wild’. In die film verliest een vrouw haar moeder en besluit ze om de Pacific Crest trail te gaan lopen. Dat sprak mij zo enorm aan. Ik dacht ‘dit moet ik doen!’. Een jaar later stond ik daar, in Amerika.

En waarom de Pacific Crest trail?
Naast dat ik uiteraard geïnspireerd was door de film, is het ook gewoon een hele populaire trail. Veel mensen lopen die route, dus je bent eigenlijk nooit alleen. Dat vond ik wel een prettig idee, als meisje alleen aan de andere kant van de wereld. Het is niet zo dat je dan heel veel mensen tegenkomt, want iedereen loopt dezelfde kant op. Maar als je stilstond kwam er elk half uur wel iemand langs. En wat ik zo bijzonder vond waren de zogenaamde ‘trail angels’. Dit zijn mensen die langs de trail wonen en gratis eten uitdelen. Ook vond je langs de route koelkasten met bordjes ‘’pak maar als je een Pacific Crest trail hiker bent’’. Zo ontstaat er een soort community tijdens de trail.

Dus gelijk spullen inpakken en gaan?

Nee, zeker niet. Het was voor mij de eerste keer dat ik echt alleen een meerdaagse wandeltocht ging doen. Ook had ik dat nog niet eerder met een tent gedaan. Er zat ongeveer een jaar tussen dat ik de beslissing had genomen en daadwerkelijk vertrok. In totaal ben ik er denk ik 2 maanden mee bezig ben geweest om de juiste spullen aan te schaffen. Paklijst na paklijst en checklist na checklist nam ik door om voor mezelf te bepalen wat ik allemaal nodig had. Ik voelde me echt een beginner, want je hebt zoveel meer spullen nodig als je met een tent op pad gaat. Zo ging ik in Nederland veel spullen uitproberen. Tijdens de trail zit je natuurlijk in de middle of nowhere, dus je moet wel zeker weten dat je backpack lekker zit.

En heb je van te voren nog getraind?
Veel te weinig! Mijn knieën zijn daardoor wel zwakker geworden. Maar het is lastig om je goed voor te bereiden op bergtochten in een land als Nederland. En ik ben ook geen grote sportheld, dus dat hielp ook zeker niet niet. Ik trainde wel op een loopband op standje allerschuinst, maar niet met een een backpack op van 20 kilo. Ik in ieder geval niet…
Als ik terug in de tijd kon zou ik mezelf sowieso adviseren om vooral zo licht mogelijk te pakken. Ik droeg een derde van mijn lichaamsgewicht op mijn rug, en dat 900 kilometer lang. Dat was wel erg heftig!

Deel jij ook graag jouw verhaal of initiatief?  Stuur een chat berichtje naar Bart 




Wat zou je thuis laten?
Ik had lang niet alles nodig. Gelukkig heb je tijdens de trail het fenomeen ‘’pack shake down’’. Iemand anders gaat door je spullen en haalt alles eruit wat je niet nodig hebt.. Ik had bijvoorbeeld allemaal kaarten mee en een touw voor het geval ik zou vallen en mezelf moest redden ofzo. Ook haalden ze mijn gasbrandertje er uit, maar daar was ik het niet mee eens. Die zat er dus snel weer in. Een warme maaltijd is toch wel erg fijn en het enige luxe wat ik nog had.

Cruciaal is een tent, slaapzak en matje, rugzak en goede schoenen. En uiteraard drinken en eten. Soms duurde het wel 9 dagen voordat ik weer in de bewoonde wereld kwam. Ik moest dus eten en drinken meenemen voor meer dan 9 dagen. Dat maakte mijn tas echt loodzwaar. Zo begon ik mijn reis in de Mojavewoestijn. Daar heb je maar weinig waterpunten en liep ik dus met 7 liter water op mijn rug.

En kwam je wilde dieren tegen?
Ik sliep meestal in m’n eentje. Aan het einde van de dag gooide ik dan ergens op een vlak stuk mijn tent op. Gelukkig heb ik zelf geen gekke dingen meegemaakt. Ik hoorde wel verhalen van anderen die een poema tegenkwam. Maar ik heb geen beer of Poema gezien. Wel veel herten en een coyote die bijna mijn lunch wegkaapte. Als ik er nu over nadenk was ik soms wel een beetje roekeloos. Zo lag ik bijvoorbeeld wel eens met een snicker in m’n broekzak in de tent. Eigenlijk had ik die 100 meter verderop in een berenton moeten stoppen. Maar dat vond ik wel erg veel gedoe, dus werd ik soms wel een beetje makkelijk. Gelukkig is het allemaal goed gekomen en kan ik dit nu navertellen! :-)

Wat is het ergste dat je hebt meegemaakt?
Het verschrikkelijkste was echt dat ik heel erg ziek werd tijdens de trail. Ik moest naar het ziekenhuis, maar was super ver van de bewoonde wereld vandaan, zonder auto en openbaar vervoer in de buurt. Uiteindelijk moest ik dus liftend naar het ziekenhuis terwijl ik kotsmisselijk was. Toen voelde ik me echt het allerkleinste mensje ooit. Uiteindelijk heb ik een week uitgeziekt en kon ik daarna weer verder lopen.

En een andere blunder leidde tot mijn trailname: ‘Bunbun’. Tijdens de pack shake down hadden mensen mijn knuffelkonijn al gespot, dus kreeg ik al snel de bijnaam Bunny. Totdat ik bij een pass kwam waar allemaal sneeuw lag. Om tijd te winnen kon je ook glijdend naar beneden gaan. Dat liet ik me niet twee keer zeggen en daar ging ik.. met een kort, wijd broekje aan. Praktisch op mijn blote billen dus! Toen ik beneden kwam was er een heel stuk van mijn billen afgeschuurd. En pijnlijk dat het was. Ik kon een week niet zitten door de schaafwonden. En zo veranderde Bunny in Bunbun. Gelukkig kan ik er nu wel om lachen.

Wat was je mooiste ervaring?
Mijn mooiste ervaring was op de berg Whitney, één van de hoogste bergen in de VS. Toen ik aankwam op de top had ik ineens bereik. Terwijl ik over de wereld uitkeek kon ik mijn moeder bellen. En toevallig was dat ook precies vaderdag. Dat was voor mij echt een enorm bijzonder moment. Op die plek en op dat moment kwam alles samen waarom ik op reis was gegaan. Op die plek kon je je naam invullen in een gastenboek. Dat moment droeg ik daarom op aan mijn vader. In het boek bij die datum staat nu ‘deze is voor jou’.

Heb je nog trails op je wish list?
Dit najaar wil ik heel graag de Kerry Way in Ierland doen. Die schijnt ook echt super mooi te zijn. Maar dat wordt dan een huttentocht. Ik moet nog wel rustig aan doen met mijn knieën.
Ook staat de Kungsleden nog op de planning. Dat is een hele bekende trail van 180 km door Zweden. En helemaal bovenaan mijn lijst staat de Te Araroa in Nieuw-Zeeland. Die loopt helemaal van noord naar zuid door allerlei verschillende landschappen.

Heb je nog tips voor beginners?
Begin met huttentochten! Op die manier kom je er achter of je het überhaupt leuk vindt en dan hoef je ook nog niet zoveel bagage mee te nemen. In de Oostenrijkse Alpen heb je bijvoorbeeld veel beginners tochten van een paar dagen. Een dag heen en een dag terug is ook een meerdaagse tocht natuurlijk. Wat ook echt een aanrader is is de Ecrins in de Franse Alpen. Eén van de mooiste hutten waar ik ooit heb overnacht. Je rijdt het in 12 uurtjes (in onze niet zo snelle auto).




Wil je nog meer verhalen lezen van Josiens avonturen? Of wil je meer tips voor lange afstandswandelingen? Op haar blog                                                         neemt Josien je mee in al haar ervaringen. Neem ook een kijkje op haar                           


www.shehikesalone.com


Instagram.

Wil je nog meer verhalen lezen van Josiens avonturen? Of wil je meer tips voor lange afstandswandelingen? Op haar blog                                                                                       neemt Josien je mee in al haar ervaringen. Neem ook een kijkje op haar