Jennita 

Laat je inspireren

Ben jij ook zo nieuwsgierig naar de verhalen van andere Natuurdromers? In deze rubriek gaan wij in gesprek met Natuurdromers over hoe zij zich bezighouden met én genieten van de natuur. In dit artikel kletsen we met Jennita over haar grote hobby en werk: pluktuinieren!

Toen Jennita twee jaar geleden van hartje Utrecht naar het dorpje Doorn verhuisde had ze nooit verwacht dat haar leven er nu zo anders uit zou zien. Twee jaar later is zij expert pluktuinieren. Ze schreef er een boek over en breidde haar tuin uit van 75m2 naar maar liefst 700m2. Nu runt ze haar eigen bedrijf en staat haar hele leven in het teken van bloemen. O, en dieren.. Toen ik haar sprak stonden er net vier varkentjes haar nieuwe tuin om te wroeten, had haar hond Lily net haar pootje verzwikt en werden de eerste lammetjes geboren in de schaapskudde van haar vriend. Ik ben erg benieuwd naar haar verhaal.

Jennita, vertel eens. Wie ben jij?
Ik ben dus Jennita en ben trotse inwoner van Doorn. Hier woon ik nu twee jaar, samen met mijn vriend en mijn border collie Lily. Eerst woonde ik in Utrecht, dus het was een grote stap om de stad te verlaten. Maar tot nu toe geen seconde spijt, ik ben hier veel gelukkiger.

Wat maakt dat je je hier gelukkiger voelt?
Ik heb een paar jaar geleden een burn-out gehad. Daardoor ben ik bewust op zoek gegaan naar hoe ik wil leven. Toen kwam er al snel uit dat ik vooral ‘buiten’ wilde zijn. Ik woon hier naast het bos, dus daar ga ik iedere dag heen met Lily. En ik heb natuurlijk mijn tuin. Dus dat buitenleven lukt aardig.
 
Doordat ik hier ben gaan wonen ben ik zelf denk ik niet echt veranderd, maar ben ik wel andere dingen belangrijker gaan vinden. Ik voel me nu meer verbonden met de natuur, waardoor ik echt kan genieten van de kleine dingen. Nu ik hier woon denk ik vaak ‘Waarom zat ik in de stad zoveel binnen?’. Ik kan me dat nu niet eens meer voorstellen. Al mis ik soms wel eens de tijd dat ik leuke jurkjes en hakken aan ‘kon’. Hier kies ik toch iedere ochtend voor praktische kleding en wordt het weer een broek en warme laarzen.




Het blijft iedere keer weer spannend wat er voor de lens verschijnt. Het liefst gaat ze spontaan met het haar camera op pad: ‘Juist op die momenten kom ik de mooiste dingen tegen’. Enthousiast vertelt Daniëlle hoe ze tijdens een rondje fietsen een velduil voor haar zag opdoemen, die keurig op een  paaltje bleef zitten. Een zeldzame verschijning in Nederland. Of die keer dat een vos in een bos in Groningen voor haar uitliep. Het was hartje zomer en het roofdier liep gewoon voor haar uit het pad af. Maar het kan ook dichter bij huis. Vanuit haar eigen keukenraam kijkt Daniëlle uit op een tuin die bezocht wordt door allerlei interessante vogels, zoals groenlingen, putters en sperwers. Afgelopen zomer zag ze zelfs een ransuil zitten midden in de tuin. Hoog vanuit de boom observeerde de uil wat er allemaal in de tuin gebeurde en vice versa. Dit leverde prachtige beelden op. 

Deel jij ook graag jouw verhaal of initiatief?  Stuur een chat berichtje naar Bart 




En nu ga je zelfs naar 700 m2?
Ja, ik heb echt enorm geluk dat ik deze plek heb kunnen bemachtigen. Het is een lap grond bij een particulier waar ik volledig mijn gang mag gaan. De eerste stap nu is het volledig onkruidvrij maken. Het hele stuk zit namelijk vol met kweekgras. Daar zijn nu vier varkentjes druk mee bezig. Zij ploegen de toplaag van de aarde om en eten al het onkruid en wortels weg. Het is een beetje een experiment, maar wel een hele gezellige. Het zijn vooral hele grappige en een tikkie opdringerige druktemakers.

Hoeveel tijd kost het bijhouden van zo’n grote tuin?
Dat vind ik lastig om in te schatten. Ik ken de grond nog niet zo goed dus het is nog even afwachten of ik alles direct kan inzaaien. Meestal houden mensen voor 1000 m2 drie tot vier dagen aan, dus daar ga ik zelf ook een beetje vanuit.

Kunnen we bij je langskomen?
Ik hoop in de zomer zeker mijn tuin open te stellen voor mensen om een bos bloemen en komen plukken en workshops te komen volgen. Al durf ik ze nog niet helemaal alleen mijn tuin in te sturen met schaar. Het voelt dan toch alsof ze mijn kindje te lijf gaan. 😊

Was je vroeger dan ook al echt een buitenkind?
Eigenlijk helemaal niet. Mijn ouders hadden toen ik jong was een tijdje een moestuin, maar daar was ik destijds niet zo mee bezig. Soms baal ik daar nu wel een beetje van, want dan had ik echt wel een grote voorsprong gehad. Ik weet nog goed dat mijn vriend en ik net onze moestuin hadden. Op de eerste dag stonden we vooral veel te googelen. We hadden geen flauw idee waar we moesten beginnen. Die 75m2 voelde als een enorme lap grond, die ook nog eens helemaal kaal was. We kochten allebei een dik moestuinboek en hebben de winter besteed aan heel veel lezen. En toen alles buiten groener begon te worden zijn we gewoon begonnen. Het was soms wel wat overweldigend, maar we kwamen er al snel achter dat we gewoon moesten beginnen en dan vanzelf meer zouden leren. De tuin hoefde niet gelijk helemaal vol en al doende leerden wij. Met mijn nieuwe tuin heb ik datzelfde uitgangspunt. Ik krijg vast niet in één keer de 700 m2 helemaal gevuld, maar dat is oké. Dan zet ik de ruimte die over is gewoon vol met pompoenen en courgettes.

Heb je ook een lievelingsbloem?
O nee, ik kan echt niet kiezen. Ik houd vooral van fragiele bloemetjes zoals kamille en vergeet-me-nietjes. Papavers, cosmea’s en pioenrozen vind ik ook prachtig!




Wat is jouw droom?
Het lijkt me fantastisch om van mijn tuin ooit een maatschappelijke plek te maken, waar mensen die dit om welke reden dan ook nodig hebben, lekker in de tuin kunnen helpen. Of dat het een plek wordt waar educatie is voor kinderen. Maar voor nu is het voor mij het allerbelangrijkst dat het groeit zoals ik groei. Ik wil ervoor waken dat het me boven de pet stijgt. Dit werk is niet iets waar ik rijk van zou willen worden. Het is gewoon mijn ziel en zaligheid en daar wil ik vooral heel veel van blijven genieten.

Wat is jouw belangrijkste tip voor iedereen die wil starten met een pluktuin?
Begin klein. Als je heel groot begint kan het je allemaal misschien snel overweldigen en dat zou jammer zijn. Begin bijvoorbeeld met makkelijk te zaaien bloemen. Ga daar lekker van genieten en neem alle tijd om er meer over te leren. Maak je vooral ook niet druk als het niet lukt. Bij mij gaan ook nog steeds planten dood, maar dat hoort er nou eenmaal bij.
Dus dat.. en zorg uiteraard voor een goede basis in de grond, goede compost, water geven en vergeet vooral dat beetje liefde niet.


Wil je je nog meer laten inspireren door Jennita? Volg haar dan via                        , koop haar boek of stel al je vragen aan haar in de community.

Ook stelde Jennita pas haar eigen zadenbox samen met acht van haar favoriete bloemen. En die kun jij nu winnen! We verloten de zadenbox onder iedereen die een reactie of een vraag aan Jennita achterlaat in het topic over pluktuinieren.        Meedoen kan tot 8 april.

Wat maakt jou een natuurdromer?
Ik denk dat dat hem vooral zit in de verwondering die ik voel als ik uit een zaadje een bloem zie groeien. Die verwondering verveelt nooit en kan ik steeds opnieuw beleven. Dat vind ik ook zo bijzonder aan de natuur.. Wat er ook gebeurt in de wereld, de natuur gaat gewoon door. Dat geeft mij houvast, ik kan er altijd op rekenen dat ik in het voorjaar weer leven in mijn tuin ga zien.

Je hebt nu je eigen pluktuin. Hoe is dat gegaan?
Mijn vriend en ik schreven ons, toen hij hier 5 jaar geleden ging wonen, direct in voor de moestuinvereniging in Driebergen. We hadden super veel geluk want we konden er gelijk terecht. Daar legden we onze eigen moestuin aan en begon ik te experimenteren met het zaaien van bloemen. In diezelfde periode werkte ik nog bij Uitgeverij Snor en kwam ik op het idee om een boek over pluktuinieren uit te geven. Zo gezegd, zo gedaan. Ik dook in het onderwerp en zo ontstond het boek ‘Pluktuin’. Dat was zó leuk en zo’n succes dat ik er steeds meer naast ging doen. Zo startte ik met bloemabonnementen in mijn buurt, ging ik bruiloften stylen en startte mijn webshop. Ik leerde steeds meer over de reguliere bloementeelt en vooral hoe ver dat afstond van de echte natuur. Daarom kwam ik op het idee om nog meer eigen bloemen te gaan telen. Zo begon het experimenteren.

Mijn boek was dus eigenlijk echt het startpunt. Ik ben van mezelf helemaal niet zo’n ondernemer, maar kan nu dus geld verdienen door te doen wat ik fantastisch vind. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor!

Fotograaf: Wike Zijlstra

Fotograaf: Wike Zijlstra

Fotograaf: Wike Zijlstra

Fotograaf: Wike Zijlstra

Instagram