Eva

Laat je inspireren

Je hebt een specifieke stijl qua fotografie én een bijzondere naam. Wil je daar iets over vertellen?
De natuur komt altijd terug in mijn werk, dat is voor mij de basis. Mijn fotografienaam is Tumbleweed & Fireflies. Die naam is gebaseerd op twee bijzondere momenten die ik meemaakte. Op reis in Amerika zagen we ‘tumbleweeds’ over de weg rollen. Dat was zo te gek om te zien, als uit een film. Het tweede moment was in Nieuw-Zeeland. ’s Avonds in een grot zagen we vuurvliegjes flonkeren en dat bezorgde me echt kippenvel…Toen kwamen die twee namen samen. En het zegt nu helemaal wie ik ben en waar ik voor sta. Mijn eigen stijl kwam de laatste 10 jaar steeds meer samen, en nu klopt het helemaal.

En je hebt ook een boek geschreven?
Ja, dat klopt! Ik schreef het boek in de coronazomer, dus toen waren veel bruiloften die ik zou fotograferen gecanceld, maar dat was eigenlijk puur toeval. Een jaar daarvoor was ik met mijn gezin op vakantie naar Engeland. Daar heb je van die prachtige boekwinkels. In een van die boekwinkels kwam ik een boek tegen over ‘natuurlijk verven’. Ik was verkocht. Het was een super mooi boek en ik wilde hem dolgraag hebben. Maar toen realiseerde ik me dat ik er waarschijnlijk maar een paar dingen uit zou gaan maken en het boek was best duur. Na even verder snuffelde kwam ik nog meer prachtige creatieve boeken tegen. Ik wilde de hele winkel wel leegkopen, en dat bracht me op een idee…Waarom is er eigenlijk niet één handboek met de basis verschillende creatieve onderwerpen waarbij de natuur een rol speelt? De rest van mijn vakantie heb ik lopen broeden en alle ideeën in mijn telefoon gezet. Na de vakantie liet het me niet los. Een paar maanden later heb ik alles op papier gezet en ben ik uitgeverijen gaan mailen.

Wat voor reactie kreeg je?
Nou, de mensen die ook een boek proberen uit te brengen zullen het misschien wel herkennen. Er gebeurde niet veel. Ik kreeg niet eens reacties. En toen bedacht ik me dat ik één uitgeverij nog niet had gemaild. Dat was uiteindelijk de uitgeverij: Uitgeverij Snor. Ik mailde ze en binnen drie uur hingen ze aan de lijn. Ze waren laaiend enthousiast en ik kreeg een ‘go!’ Dit was echt zo onwerkelijk… ik mocht gewoon écht mijn eigen boek gaan schrijven!

Deel jij ook graag jouw verhaal of initiatief?  Stuur een chat berichtje naar Bart 




Wat maakt jou een natuurdromer?
De natuur betekent enorm veel voor mij. Het is de plek waar ik tot rust kom, de plek waar ik oplaad en waar ik enorm veel plezier aan beleef. In mijn boek komt dat ook terug. Voordat je aan de slag gaat moet je eerst naar buiten om materialen te verzamelen. Lekker er op uit trekken en genieten van wat je ziet, ruikt en proeft.

Wie of wat heeft jou geïnspireerd om zo in het leven te staan?
Toch wel mijn ouders! Ze waren van die jaren 70 hippies. Ze aten vegetarisch (totdat ze kinderen kregen), hadden een moestuintje en eigen kippen om te slachten zodat ze ons ‘schoon en gezond’ vlees konden geven. We reden in vakanties in een camperbusje heel Europa door. Ze hebben mij altijd geleerd dat je niet veel nodig hebt, maar juist kan genieten van alle dingen die je om je heen ziet en hebt.

Waar droom jij nog van?
Ik ben enorm gelukkig met ons huis, maar ik droom nog van een bloemenveld. Een echte pluktuin! En we zijn druk bezig om onze schuur te verbouwen tot werkplek en logeerplek zodat vrienden lekker kunnen blijven slapen. Inmiddels heb ik daar ook een goudsmederijtje, iets wat ik nog aan het leren ben. En ik droom van een tweede boek en avontuurlijke reizen met z’n vieren.

Wat zou jij andere als tip geven over slow en bewust leven?
Slow living is voor iedereen anders. Er zitten geen regels aan, je kunt het gewoon voor jezelf bepalen – en dat vind ik er zo fijn aan. Voor mij werkt het goed om verschillende dingen uit te proberen. En gewoon gaan DOEN, de interne excuses die we vaak hebben opzij zetten en tot actie over gaan. Je bent niet te oud of te jong, te arm of te druk. Denk na over wat je dromen zijn, wat je écht zou willen en breek dat op in kleinere stapjes. Wil niet in één keer van niks naar die ultieme droom, dat gaat ‘m waarschijnlijk niet worden. Dus begin gewoon klein en bouw het vanuit daar op. Een wereldreis kan ook beginnen door eerst eens een nachtje te gaan wildkamperen, bijvoorbeeld.

En zoek mensen op om het samen mee te doen. Misschien droom jij al jaren van een leesclub, een naaiclub of wat voor club dan ook. Misschien kun je in deze coronatijden al wat mensen verzamelen en online starten of al samen plannen maken. Je hoeft niet stil te staan. 

Er zijn duizend manieren om ergens te komen. En misschien zijn je dromen nu heel anders dan een aantal jaar geleden. Dat is niet erg. Je hoeft niet per se je oude dromen waar te maken. Het leven is een reis – haha, lekker cliché he!

Ben jij ook zo benieuwd naar het boek van Eva? Laat dan een reactie achter in het topic ‘Slow living met Eva’         . We verloten een gesigneerd exemplaar onder alle reacties. Meedoen kan tot 1 mei.

Neem ook een kijkje op haar                    en                       

En toen? Hoe ging het boek schrijven je af?
In juni tekende ik uiteindelijk mijn contract en de deadline was eind september. Dus de hele zomer stond in het teken van mijn boek; schrijven, fotograferen, creatieve makers benaderen, interviewen en fotograferen. Ik heb alles zelf gedaan, zowel de tekst als de fotografie. De mensen die ik benaderde kende ik persoonlijk of via Instagram en bewonderde ik enorm. Het was heel bijzonder om hun verhalen op deze manier te kunnen delen. En uiteindelijk betekent een boek schrijven ook dat je weer moet gaan schrappen, echt ‘kill your darlings’. Dat vond ik het lastigste!

Je boek heeft als titel ‘slow living’. Wat betekent dat voor jou?
Ik leef al langer ‘slow’ en later kwam ik er pas achter dat slow living echt een leefstijl is. Zes jaar geleden zijn we verhuisd van de stad naar het platteland. We wilden dat onze kinderen in de natuur konden opgroeien en lekker zouden kunnen zwerven door de bossen met vriendjes. Dat is toch een ultiem gevoel van vrijheid? We hebben nu een knus huis met een heerlijke tuin en moestuin waar we samen in rommelen. De overgang van stad naar dorp was echt een verademing. Het is een soort oneindig vakantiegevoel. Iedere keer als ik thuiskom en ons zandpad oprij denk ik weer ‘jeetje, wij wonen gewoon echt hier!’. Daar genieten we enorm van. 

Slow living is voor mij bewuster stil staan, zonder haast, de dingen doen die je graag doet en genieten van alle kleine dingen. En zelf dingen maken helpt mij daar bij.

Instagram.

Over het boek:
Wat hebben wildplukken, papierscheppen, cider brouwen en ecoprinten met elkaar gemeen? Je maakt je met je eigen handen iets moois en tijd speelt geen rol. Slow living dus: meer aandacht en minder haast. Het meedogenloze tempo van deze maatschappij maakt mensen er niet gelukkiger op. Als je teruggaat naar de basis en zelf dingen creëert, zonder tijdsdruk, merk je meteen hoe ontspannen je hiervan wordt. In dit boek krijg je een kijkje achter de schermen bij creatieve makers als o.a. Lucie Beck, Raket en Distels, Mme Zsazsa en MaandagDaandag. Met prachtige fotografie, interviews en een heleboel tutorials.

Ben jij ook zo nieuwsgierig naar de verhalen van andere Natuurdromers? In deze rubriek gaan wij met hen in gesprek over hoe zij zich bezighouden met én genieten van de natuur. Deze week spraken wij met Eva Krebbers over haar hart voor fotografie en haar boek ‘slow living’!

Eva woont op een prachtige boerderij in een klein dorpje, dichtbij Den Bosch, samen met haar man, twee kinderen en flink wat dieren. Zes jaar geleden verhuisde ze van de stad naar het platteland. Nu heeft ze haar eigen moestuin, hangbuikzwijntjes en droomt ze van een pluktuin. Ze werkte eerst als psycholoog, maar maakte de overstap naar een fulltime leven als fotograaf en schreef in de coronazomer haar eerste boek.

Eva, kun je je even voorstellen?
Jazeker, ik ben dus Eva, 39 jaar en moeder van twee prachtige (en ondeugende) kinderen. Met mijn gezin woon ik in een klein dorpje in Brabant in een fijn huis, dicht bij de bossen. We hebben kippen, katten, hangbuikzwijntjes en een moestuin. Het liefst ben ik buiten bezig, in de natuur of in mijn moestuin. En fotograferen is echt mijn lust en mijn leven. Twee jaar geleden heb ik eindelijk de spannende stap gezet om daar volledig mijn werk van te maken.

Wat deed je hiervoor als werk?
Hiervoor werkte ik in de hulpverlening, de laatste tijd als arbeidspsycholoog. Ik hielp mensen die te maken hadden met burn-outklachten. Ik sprak met hen over waar ze nou eigenlijk écht blij van werden en hoe ze beter konden ontspannen. En voor de meesten was dat naar buiten gaan, lekker wandelen of met hun handen bezig zijn. Tegelijkertijd besteedde ik al mijn vrije tijd aan fotografie. Ieder weekend en veel avonden was ik hier mee bezig. Al tien jaar lang. Op een gegeven moment dacht ik ‘waar ben ik mee bezig? Ik geef andere adviezen waar ik zelf iets mee moet’. Toen heb ik de knoop doorgehakt en ben ik volledig voor de fotografie gegaan.

En hoe ontstond jouw passie voor fotograferen?
Mijn vader was amateurfotograaf. Je kunt dus wel zeggen dat de liefde voor fotografie er met de paplepel is ingegoten. Toen ik studeerde ben ik daarnaast deeltijd een fotografieopleiding gaan doen. In die tijd deed ik alles analoog en ontwikkelde ik de foto’s zelf in een doka. ja, je kunt wel zeggen dat ik toen het ‘fotografievirus’ echt kreeg. Vanuit het niets de eerste spookachtige verschijnselen op papier zien ontstaan in je ontwikkelbakje heeft iets magisch.


website